سهیل عرب

رمضان آمد و من آمده ام باز هم قید خودم را زده ام راه گم کرده ترین بنده منم پیش چشمان تو شرمنده منم میزبانی و منم مهمانت لقمه ای اشک بده از خانت رمضان آمده با طعم دعا سفره انداخته اند در همه جا سر این خوان همه نوع آدم هست شاه اگر هست گدایی هم هست عمر یک سال جلوتر رفته از خودم حوصله ام سرفته یازده ماه